ฝัง

posted on 20 May 2014 15:48 by ledas-i-c
 
 
นี่เป็นการกลับมาเขียนบล็อกอีกครั้งในรอบหลายปี...
 
ทุกครั้งที่คิดว่าอยากจะกลับมาเขียนบล็อก มักจะเจอกับตัวขี้เกียจที่คอยดึงรั้นเรา ด้วยคำว่า คิดไม่ออกว่าจะเขียนอะไร หรือไม่ก็คำว่า ไม่มีเวลา
 
แต่ที่กลับเข้ามาเขียนบล็อกอีกครั้งในตอนนี้ ไม่ใช่เพราะว่าได้จัดการกับตัวขี้เกียจออกไปจากชีวิตแล้ว หรือเพราะว่าว่างงาน จนมีเวลาถมเถ 
 
แต่ที่กลับมาครั้งนี้ เพียงเพื่อจะระบายออก บางสิ่งบางอย่างที่มันอยู่ในใจ ที่บางทีมันก็เอ่อขึ้นมาทำให้เราจุกอยู่ที่อก เอ่อขึ้นมา กดดันน้ำตาให้ไหลออกมา เอ่อออกมา... เอ่อออกมาในเวลาที่อยู่กับตัวเอง
 
บางทีก็รู้สึกว่ามันเหมือนหนอง ที่ฝังอยู่ในอก ที่ฝังและไม่ได้รับการรักษา ไม่ได้รับการบ่งออกสักที อักเสบอยู่อย่างนั้น วันดีคืนดี มันก็กำเริบ มันไม่หาย เพราะมันไม่ได้รับการรักษา... 
 
เรื่องบางเรื่อง โรคบางโรค รู้ว่ามันเป็นอยู่ มีอยู่ แต่ก็ไม่รู้วิธีรักษา ทำได้อย่างมาก ก็แค่... เยียวยา ไม่ให้มันกำเริบหรือเป็นหนักกว่าเดิม
 
--------------------------------------------------              --------------------------------------------------------
 
** ย้อนเวลากลับไปเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2556
 
ไม่มีใครรู้ว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่เราได้คุยกัน...
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
" วันพรุ่งนี้ เราจะได้เจอกันแล้วนะ ดีใจไหม "

... "ดีใจสิ เราตื่นเต้นมากเลยนะ "
 
ตลอดเวลา 2 ปีที่เราคุยกัน เราไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนเลย เราคุยกัน เริ่มจากคนไม่รู้จัก เป็นคนรู้จัก เป็นเพื่อน เป็นเพื่อนที่สนิท จนสุดท้ายเราก็กลายเป็นคนรัก
 
...เราเป็นคนรักที่ไม่เคยเห็นหน้ากัน...
 
ตอนนั้นเราคิดนะ ว่าคนเราจะรักกัน ไม่เห็นต้องมีข้อกำหนดเลยว่าเราจะต้องเจอหน้ากัน ต้องรู้จักหน้าพ่อหน้าแม่ ต้องเคยไปเที่ยวด้วยกัน เราคิดว่าการที่เราจะรักใครสักคน เราแหกกฎของธรรมชาติทั่วไปได้ เรารักใครก็ได้ เท่าที่เราอยากจะรัก และเราสมหวังเสมอ เท่าที่อีกฝ่ายก็ใจตรงกันกับเรา
 
ตอนนั้นเราคิดแบบนั้นจริงๆ ....
 
 
22 ธันวาคม 2556 เวลา 21.00 น.
 
" พรุ่งนี้ เราไปหาไม่ได้แล้วนะ..."
 
เหมือนโดนฟ้าผ่าลงมาที่กลางหน้าผาก วินาทีนั้น เรารู้สึกว่ามีลางสังหรณ์เล็กๆ อยู่ในใจของเรา ว่าสิ่งที่เราตั้งใจและรอคอยมาตลอด ที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ มันไม่มีจริง... และมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นจริง
 
เหตุผลมันดูเศร้า และมันเป็นเหตุผลที่ไม่อาจจะแก้ไขได้ อาจเพราะเรารู้ช้าเกินไป ช้าเกินเวลาที่ควรจะเป็น 
 
"เรากำลังจะไปเกาหลี"
 
"...อย่าไปได้ไหม เราขอร้อง ถ้าไป เรื่องของเรามันก็ต้องจบนะ..."
 
"........เราขอโทษ"
 
"อย่าไป เราขอโทษ อย่าไปเลยนะ เราอยู่ไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีเธอ..."
 
"เราขอโทษ เราจะกลับมา เรารักเธอนะ"
 
------------------------------------------------------------------------------------------------
 
20 พฤษภาคม 2557
 
 
ตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้ ไม่มีใครกลับมาตามสัญญา 
 
ตั้งแต่วันที่เขาหายไป ไม่รู้ว่าเสียน้ำตาไปมากมายเท่าไหร่ ไม่เคยนับหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงไปที่พื้น ไม่มีคำตอบให้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่หายไป หายไปแบบไร้ร่องรอย ไม่มีคำตอบให้กับความรักที่ผ่านมา ไม่มีคำตอบให้กับสิ่งที่สูญเสีย ไม่มีอะไรเลยจริงๆ
 
อยากคิดนะว่าสิ่งที่หายไป มันไม่มีอยู่จริง แต่ความเจ็บและความเสียใจที่เราเจอ มันเจ็บจริง
 
ตอนที่เขาหายไป แรกๆ เราอ่อนแอมาก  เราทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองดูไม่อ่อนแอ พยายามหาใครมาแทนที่ พยายามไม่ร้องไห้ ไม่หวั่นไหวกับสิ่งที่เสียไป พยายามคิดเสมอว่ามันอาจจะเป็นแค่ความฝัน เพราะถ้าเป็นความจริง เราคงจะจับต้องบางสิ่งบางอย่างได้
 
แต่เราก็พบว่า สิ่งที่หายไปน่ะ มันมีอยู่จริง แค่ตอนนี้ มันได้หายไปแล้ว...
 
ความเสียใจ ความผิดหวัง ความเจ็บปวดไม่ได้ให้แค่ความโศกเศร้า มันให้ประสบการณ์ มันสอนให้เรารู้ว่า เราจะไม่ทำแบบในอดีตที่ผ่านมาอีกแล้ว คนเราเจ็บแล้วควรจำ ถ้าปล่อยให้อะไรมันซ้ำรอยบ่อยๆ นั่นไม่เรียกว่าการเรียนรู้ แต่เรียกว่าเราชอบในสิ่งที่เกิด
 
ถ้าใครคนนั้นที่ได้สอนบทเรียนแก่เราได้กลับมาอ่าน อยากจะบอกเขาว่า... ขอบคุณที่ช่วยสอนให้เราเรียนรู้กับความเจ็บปวด ไม่ต้องกลับมาแล้วนะ... คนคนเดิมที่เคยรอคอยเธอ เขาตายไปแล้วล่ะ...