( หลับตา 

เพื่อให้ตื่นขึ้นมา 

บนความมืดมิด )

 

 

มาจนถึงวันนี้ สัญญาที่เคยให้ไว้กับตัวเอง ‘ยังทำไม่ได้’

 

สัญญากับตัวเองว่าจะเลิกรอ สัญญาว่าจะหยุดเพื่อเดินทางไกล สุดท้ายยังไม่ได้ทำ

คนที่เรารอเดินทางไปออกห่างไปไกลแสนไกลเท่าไหร่แล้ว แต่คนที่เฝ้ามองอย่างเงียบๆ คนนี้ยังอยู่ที่เดิม

 

เหมือนคนพิการ แต่ก็มีอวัยวะครบ ๓๒

ที่หายไปสงสัยไม่ใช่อวัยวะ แต่เป็น ‘ความคิด’

ฉันทำความคิดหายไป จนวันนี้ฉัน ‘สิ้นคิด’

 

ทุกวันนั่งเฝ้ามองความเป็นไปได้ที่ลอยห่างออกไปจากเอื้อมมือทุกทีๆ

ได้แต่มอง ไม่คิดจะทำอะไรสักอย่าง

ไม่รู้ว่ารออะไร ทำไมถึงไม่วิ่งตามไป คว้าสิ่งที่รอมาอยู่ในอ้อมกอดสักที

 

ได้แต่ถามตัวเองแต่กลับไม่มีคำตอบอยู่ดี

 

หายใจเข้าออกอย่างไร้คุณค่า ไม่มีประโยชน์ไปวันๆ แบบนี้เพื่อให้ได้อะไรขึ้นมา

 

พระอาทิตย์ขึ้นทิศตะวันออกฉันใด ต้องรออีกนานเท่าไหร่กว่าพระอาทิตย์จะโผล่ทางทิศตะวันตกในรุ่งสาง

 

คำตอบสำหรับคำถามนี้ คงตอบยากพอๆ กับคำถามว่าเมื่อไหร่เธอจะหันกลับมา...

(หายไปนาน คิดถึงบล็อกมากกกกกกกกก ที่นี่เป็นเหมือนกล่องเกิดความรู้สึกของฉัน ต่อไปฉันจะไม่ทอดทิ้งแกไปไกลๆอีกแล้วนะ ^^)

 

Comment

Comment:

Tweet